Terug

De Haven

Dinsdag 22 november 2016

Ik was uitgenodigd door De Haven, in Den Haag, om te zien wat voor werk deze organisatie doet met vrouwen in de prostitutie. Toen ik daar was, was ik erg onder de indruk van de liefde en passie die Jessice, Jurriaan en hun team hadden voor deze vrouwen. Hun kantoor, eet- en woonkamer en keuken waren hingen vol met het werk dat ze doen in therapiesessies en activiteiten.

De rosse buurt in Den Haag verschilt van die van Amsterdam, omdat je geen toeristen of vrouwen en kinderen ziet rondlopen, er zijn alleen mannen. De vrouwen staan in hun ondergoed achter de ramen, en achter hun glimlach is een verhaal van pijn en trauma verborgen. Veel vrouwen worden gedwongen om dit werk te doen door hun pooiers of hun loverboys. Het is moeilijk om contact met ze te krijgen; na een “hallo” draaien ze weg of sluiten ze hun gordijnen. Maar De Haven geeft niet op. Ze zijn er dagelijks te vinden, en bouwen langzaam maar zeker relaties op met de vrouwen.

Ik liep in een straat met Jessica, en we praatten met een paar vrouwen. Er was een Nederlandse vrouw, die kinderen heeft en getrouwd is, die driemaal per week in de ramen stond zodat ze haar schulden en huur kon betalen. Ze zag er verschrikkelijk uit, maar ze vond het erg fijn om mijn boek Rood Licht cadeau te krijgen, en beloofde om het te lezen en met me te praten wanneer ik terugkom.

Ik nam een paar foto’s van de omgeving. Plotseling, toen we terugliepen naar het kantoor, werden we achtervolgd door een erg boze man op een motor, omdat hij vreesde dat hij op de foto’s stond. We praatten met hem, vroegen hem waarom hij hier kwam en gaven hem een boek. Ik denk dat hij een pooier was, omdat hij daar gewoon rondhing, kijkend naar de ramen en de mannen die er rondliepen.

In een andere straat van de rosse buurt zagen we een paar mannen in hun auto’s naar iedereen kijken die naar binnen of buiten liep. We zagen een man naar deze mannen toelopen, met hen praten, en toen weglopen. Ik denk dat ze drugs dealden. Het was een enge, benauwende en deprimerende plek.

Sommige vrouwen komen naar De Haven en worden daar langzaam maar zeker geholpen om weg te komen van deze verschrikkelijke plek, zodat ze een nieuw leven kunnen beginnen. Deze vrouwen kunnen ook counseling en praktische hulp krijgen van De Haven.

Cherut Belgium

Een week later was ik uitgenodigd in België om te spreken in een boekenwinkel en een kerk, en om naar Cherut Belgium te gaan. Dit is een organisatie die werkt met vrouwen die de prostitutie in gedwongen worden. De boekwinkel heette Philadelphia en was in Antwerpen. Ik vertelde de mensen die de winkel bezochten over Rood Licht. Na een tocht te hebben gelopen om bewustzijn te verhogen en geld in te zamelen voor slachtoffers van mensenhandel, kwam er ook mensen binnen van A21. Sommigen van hen kochten mijn boek. Het was fijn om met mensen te praten die ook prostituees willen helpen.

’s Avonds namen Joanneke en twee andere mensen van Cherut mij mee uit eten, en namen me daarna mee naar de rosse buurt, waar ze hun café lieten zien. Ergens anders in Antwerpen lieten ze mij een safe house zien waar de vrouwen die ze hebben geholpen te ontsnappen kunnen wonen. Ze hebben zelfs plek voor de kinderen van deze vrouwen, mochten ze die hebben. Ik heb een hoop geleerd over het werk dat Cherut doet, heb verhalen gehoord, en heb een paar vrouwen ontmoet. Cherut doet fantastisch, maar zwaar werk, soms is het zelfs gevaarlijk. Het vergt een hoop moed om door de donkere straten en clubs in de rosse buurt te lopen om slachtoffers te helpen; de pooiers zijn vaak vlakbij. Maar de hoopvolle verhalen die ik hoorde waren ontzettend bemoedigend. Ik was blij dat ik sponsorboeken kon geven die aan de gedwongen prostituees gegeven konden worden. Hopelijk, na het lezen van het boek, zullen ze om hulp vragen.

Het team van Cherut Belgium werkt heel erg hard. Ze bezoeken de vrouwen niet alleen, maar helpen ze om achter de ramen weg te komen, om veilig te zijn, therapie te krijgen, en helpen ze uiteindelijk om een plek te vinden waar ze kunnen wonen en werken.